Dag 1
Poeh, we zijn er, en niet met slag of stoot, wat was dat vermoeiend. Om 4 uur zaten we in de auto, ik was nogal van slag vanwege de katten, gewoon schuldgevoel. Ben ook zo gek op die beesten. Ik weet Sjoukje zorgt goed voor ze maar nu zitten we wel heel ver weg. De weg naar Schiphol was een makkie, we moesten alleen naar een ander terrein omdat P3 vol zat. Vol enthousiasme haalden we de koffers uit de auto en met de bus naar de terminal. Daar bleek dat ik toch wel wat misberekend had en moesten we wachten, wachten. De kids waren het al snel zat maar gelukkig ging de incheckbalie al snel open. Daarna konden we gaan winkels kijken en om kwart voor negen zaten we allemaal al aan een hamburgermenu bij de burgerking.
Poeh, we zijn er, en niet met slag of stoot, wat was dat vermoeiend. Om 4 uur zaten we in de auto, ik was nogal van slag vanwege de katten, gewoon schuldgevoel. Ben ook zo gek op die beesten. Ik weet Sjoukje zorgt goed voor ze maar nu zitten we wel heel ver weg. De weg naar Schiphol was een makkie, we moesten alleen naar een ander terrein omdat P3 vol zat. Vol enthousiasme haalden we de koffers uit de auto en met de bus naar de terminal. Daar bleek dat ik toch wel wat misberekend had en moesten we wachten, wachten. De kids waren het al snel zat maar gelukkig ging de incheckbalie al snel open. Daarna konden we gaan winkels kijken en om kwart voor negen zaten we allemaal al aan een hamburgermenu bij de burgerking.
Dat was lekker. Om elf uur paspoortcontrole. Dat ging makkelijk. Daarna naar uitgang G5, de Amerikaanse controle was een stuk strenger. Er werden vragen gesteld en ons vakantieadres werd genoteerd. Daarna konden we eindelijk in groepen het vliegtuig in.
We taxieden de startbaan op en toen opstijgen! De kinderen vonden het heel erg spannend, Jesse zat langs het raam met daarnaast Megan. Chloë zat tussen John en mij in. Ze vonden het geweldig. Vlak na het opstijgen kregen we al een warme maaltijd voorgeschoteld. De kids hadden een kindermenu maar daar vonden ze maar niets spaghetti! Wij konden kiezen tussen pasta en kip. Ik had kip maar John heerlijke tortellini. Ook Jesse had kip, die was heet en lekker. Daarna ging het lange zitten beginnen. Dat viel de kinderen erg tegen. We vlogen over Engeland, Ierland en langs Groenland om over canada de USA binnen te vliegen maar toen waren we al 8 uur verder en eigenlijk al kapot. Als snack kregen de meiden weer een kindermenu maar onze snack chips en twix was veel lekkerder voor kids geweest en we hebben ook druk geruild. De reis was op een bepaald moment door orkaan Ike redelijk hobbelig met veel turbulentie en ik vond het ook wel een beetje eng
Na de landing moesten we eerst door Immigratie, daarna de koffers ophalen en weer inleveren en daarna de handbagage en onze controle. Bij Immigratie werden er vingerafdrukken en een oogscan gemaakt en vragen gesteld. Koffers gingen makkelijk en door de handbagage check waren we ook zo door. Toen moesten we wachten op onze TED, een luchtbus. Die zou ons in een uur en drie kwartier naar Orlando brengen. We waren echt kapot. Megan lag in het vliegtuig lekker te slapen maar toen ze wakker werd en we gingen dalen werd de druk in haar oren te groot en heeft ze veel pijn gehad en flink gehuild. Vond het zo sneu. Toen we eindelijk op Orlando geland waren was het al donker aan het worden. We moesten onze koffers ophalen maar er bleek er een te missen. Aangezien we niet de enige waren werd er een paar minuten tijd gevraagd en ja hoor daar kwam onze laatste koffer over de band aangerold. Ondertussen liep iedereen echt op zijn tandvlees. We gingen naar beneden naar Alamo om onze huurauto op te halen. Eerst probeerde ze ons nog een duurdere aan te smeren maar ze gaf al snel op. We konden een jeep krijgen maar raar genoeg toen we de auto mochten gaan uitkiezen stond die er ook tussen. Vanwege de kofferruimte hebben we voor een Toyota outlander gekozen.Auto nagekeken en als een kip zonder kop gaan rijden waardoor we natuurlijk gelijk in de problemen kwamen. We zijn door een tol gereden omdat je daar niet met papiergeld kon betalen,en daarna heeft de Tom Tom ons naar het juiste adres gebracht. Alleen hadden we het echt niet gevonden. Op de weg hier naar toe stond inderdaad een Wal-Mart waar we een paar kleine dingetjes hebben gekocht. Nadat we eindelijk bij de villa waren aangekomen en de sleutel hadden gevonden hebben we alle bagage gewoon in de woonkamer gekiept en zijn gaan slapen. Stom genoeg was ik rond 3 uur klaar wakker. Niet zo raar als je bedenkt dat het ondertussen al 10 uur ’s morgens is in drachten…
We taxieden de startbaan op en toen opstijgen! De kinderen vonden het heel erg spannend, Jesse zat langs het raam met daarnaast Megan. Chloë zat tussen John en mij in. Ze vonden het geweldig. Vlak na het opstijgen kregen we al een warme maaltijd voorgeschoteld. De kids hadden een kindermenu maar daar vonden ze maar niets spaghetti! Wij konden kiezen tussen pasta en kip. Ik had kip maar John heerlijke tortellini. Ook Jesse had kip, die was heet en lekker. Daarna ging het lange zitten beginnen. Dat viel de kinderen erg tegen. We vlogen over Engeland, Ierland en langs Groenland om over canada de USA binnen te vliegen maar toen waren we al 8 uur verder en eigenlijk al kapot. Als snack kregen de meiden weer een kindermenu maar onze snack chips en twix was veel lekkerder voor kids geweest en we hebben ook druk geruild. De reis was op een bepaald moment door orkaan Ike redelijk hobbelig met veel turbulentie en ik vond het ook wel een beetje eng
Na de landing moesten we eerst door Immigratie, daarna de koffers ophalen en weer inleveren en daarna de handbagage en onze controle. Bij Immigratie werden er vingerafdrukken en een oogscan gemaakt en vragen gesteld. Koffers gingen makkelijk en door de handbagage check waren we ook zo door. Toen moesten we wachten op onze TED, een luchtbus. Die zou ons in een uur en drie kwartier naar Orlando brengen. We waren echt kapot. Megan lag in het vliegtuig lekker te slapen maar toen ze wakker werd en we gingen dalen werd de druk in haar oren te groot en heeft ze veel pijn gehad en flink gehuild. Vond het zo sneu. Toen we eindelijk op Orlando geland waren was het al donker aan het worden. We moesten onze koffers ophalen maar er bleek er een te missen. Aangezien we niet de enige waren werd er een paar minuten tijd gevraagd en ja hoor daar kwam onze laatste koffer over de band aangerold. Ondertussen liep iedereen echt op zijn tandvlees. We gingen naar beneden naar Alamo om onze huurauto op te halen. Eerst probeerde ze ons nog een duurdere aan te smeren maar ze gaf al snel op. We konden een jeep krijgen maar raar genoeg toen we de auto mochten gaan uitkiezen stond die er ook tussen. Vanwege de kofferruimte hebben we voor een Toyota outlander gekozen.Auto nagekeken en als een kip zonder kop gaan rijden waardoor we natuurlijk gelijk in de problemen kwamen. We zijn door een tol gereden omdat je daar niet met papiergeld kon betalen,en daarna heeft de Tom Tom ons naar het juiste adres gebracht. Alleen hadden we het echt niet gevonden. Op de weg hier naar toe stond inderdaad een Wal-Mart waar we een paar kleine dingetjes hebben gekocht. Nadat we eindelijk bij de villa waren aangekomen en de sleutel hadden gevonden hebben we alle bagage gewoon in de woonkamer gekiept en zijn gaan slapen. Stom genoeg was ik rond 3 uur klaar wakker. Niet zo raar als je bedenkt dat het ondertussen al 10 uur ’s morgens is in drachten…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten